روزهای یک روزنامه نگار

روزمبادا

rooznamenegaram — Mon, 02 Feb 2009 05:58:14 GMT

این روزها به فکر تغییر شغلم

راستش دیگه از این همه این وراون ور شدن خسته شدم

می خوام به فکر یه کار نون و آب دار باشم...البته قبلا هم به

فکرش بودم و به همین خاطر رفتم یه هنر که پول خوبی هم

توش هست یاد گرفتم برای روز مبادا که از این کار خسته

میشم بی کار نمونم و فکر می کنم این روزها به روز مبادا

نزدیک میشم....می دونید این کار یه کار موقتیه انگار!

تو این چند سال میدونید چند جا کارکردم و چقدر ناچار به تغییر

محل کارم شدم....حالا هم که تو این جای آخر بهمون گفتند بعد

عید هرکی رو خواستیم خبرش می کنیم....ای بابا! این که نشد.

خلاصه که شاید تا چند وقت دیگه مجبورشم اسم وبلاگم رو هم عوض

کنم و با عنوان روزهای یک .....به نوشتن ادامه بدم.

واقعا می گم دیگه توان این همه بالا پایین شدن رو ندارم.

سندروم زمستان

rooznamenegaram — Mon, 22 Dec 2008 08:30:53 GMT

نمیدانم این روزها فقط آسمان نگاه من ابری است

یا همه جا آسمان همین رنگ است؟

کار مثل همیشه پیش مي رود

آدم ها هماني هستند كه بودند

روزها مثل قبل مي آيندو مي روند

خبرها طبق روال در صفحه جاي مي گيرد

راه هماني است كه بود

اما من.....گويا آدم ديگري شده ام

دلم ميخواست راجع به خيلي چيزها بنويسم

اما نمي توانم

اين ابرهاي كسالت آور تمام آسمانم را گرفته

نه از كسي گلايه دارم نه از چيزي دلخورم

فقط....نميدانم....شايد دچار سندروم زمستان شده ام.

یک همکار دلسوز

rooznamenegaram — Mon, 01 Dec 2008 05:08:18 GMT

ما اینجا یه همکاری داریم که هرچی از خوبی و معرفت و

انسانیتش بگم کم گفتم....

یه آقای به تمام معنا که هرکدوم از بچه ها مشکلی داشته باشن

مستقیم و بدون هیچ تردیدی با اون درمیون می ذارن و اون هم

با حوصله و صبر همه رو می شنوه و هرکاری هم از دستش بربیاد

انجام میده و خداییش نقش یک سنگ صبور تمام عیار رو برای بچه ها

ایفا می کنه ....امروز متاسفانه باخبر شدیم که این عزیز مادرش رو

از دست داده...حالا بگذریم از اینکه چقدر مادرش رو دوست داشت و

چقدر اون نازنین براش مهم بوده...فقط این ماییم که موندیم تو این

وضعیت چه طور می تونیم یه ذره از محبت های بی دریغش رو

جبران کنیم؟

میدونید تو این جور شرایط آدم واقعا می مونه که چی کار کنه یا چی بگه

که بتونه طرف رو تسلی بده....اون هم آدمی که همیشه خودش توهر شرایطی

سعی کرده جورو آروم کنه و مایه تسلای اطرافیانش باشه....

خیلی دوست داشتم به عنوان کسی که خیلی تا حالا ازش کمک خواستم و

همیشه همه جوره برام وقت و انرژی گذاشته و تا جایی که از دستش برمیومده

کمکم کرده کاری بکنم که بتونه آرومش کنه ولی مسئله اینجاست که غم از دست

دادن کسی که عزیزترن عزیزهاست خیلی سنگینه وواقعا هیچ جوری نمیشه

سبکش کرد....واقعا دلم میخواست این همکار بسیار عزیز با چنین مصیبتی

مواجه نمیشد ولی حالا که این اتفاق افتاده از خدا می خوام خودش به اون و

خانواده اش صبر عنایت کنه .

سفرکاری

rooznamenegaram — Sun, 16 Nov 2008 05:48:18 GMT

سفرهای کاری هم برای خودش داستانی داره ها!

ما آخر هفته گذشته با جمعی از خبرنگاران رسانه های مختلف

رفته بودیم بازدید از پل میانگذر پر حاشیه دریاچه ارومیه

جای شما خالی بد نبود....البته اگه دم رفتن به فرودگاه یکی

از بچه ها زیر ماشین نمی رفت بهتر می بود.

در هر حال نمردیم و چشممون به جمال یکی شهرهای آذربایجان

هم روشن شد و ندیده از دنیا نمی ریم...

ببینم شما هم متوجه شدید اصلا حوصله نوشتن ندارم و

برای خالی نبودن عریضه دارم خودم رو می کشم تا بتونم

چند خط ردیف کنم تا مثلا وبلاگم رو به روز کرده باشم؟

اگه هم که متوجه نشدید مهم نیست .....زیاد خودتون رو

اذیت نکنید ...این نیز بگذرد.

گله ای نیست

rooznamenegaram — Sun, 02 Nov 2008 06:25:48 GMT

دیگه نه می خوام نق بزنم نه غر و نه چیزی از این دست

همینه که هست....

می خوام بخوام نمی خوام هم باید بخوام

فقط اومدم بگم زنده ام

سرم خیلی شلوغه.....و دیگر ملالی نیست جز دوری شما

دلم برای حوزه هام تنگ میشه...برای خبرنگارها...دوستهام

که همیشه دلم به این خوش بود تو حوزه ببینمشون

اینجا وقتی برای سر زدن به حوزه نیست مگر برای

تهیه مصاحبه اختصاصی....دیگه از کر کر خنده تو برنامه ها

هم خبری نخواهد بود.....

پ.ن.از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست

گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست

پ.ن۲.این شعر هیچ ربطی به مطلب بالا نداشت.

قومیت

rooznamenegaram — Fri, 17 Oct 2008 09:32:18 GMT

تازگی ها اینجانب به یک نتیجه اخلاقی بسیار جدید رسیدم

وآن نتیجه ارزشمند اینه که اگه تا به حال فکر می کردید

که پارتی نقش مهمی در موفقیت شما در محیط کاری ایفا

می کرده اشتباه می کردید چون قومیت نقش بسیار مهم تری

در موفقیت انسان ایفا می کند....

یادمه اولین جایی که مشغول به کار شدم...پارتی نسبتا خوبی

داشتم اما چون هم ولایتی رییس و روسا نبودم هیچ وقت مورد

توجه قرار نمی گرفتم و میون اونها غریب بودم

در جاهای بعدی هم همینطور چون نه شمالی بودم...نه ترک...و نه

هیچ قومیت دیگه ای که رییس و اطرافیانش متعلق به اون بودند

اوایل می گفتم خوب شاید تجربه کافی ندارم و این هم مزید بر علت

شده ...اما حالا بعد از این همه سال اندوختن تجربه و طی کردن

مراحل مختلف کاری...میبینم هیچ فرقی نمی کنه...چون من فقط

یک تهرانی ام که خیلی خیلی تو شهرم غریبم...تو شهری که متعلق

به اونجام و قومیت های دیگه نقش مهم تری توی اون دارن

نمیدونم چرا من در یه شهرستان به دنیا نیومدم و چرا قومیتی نظیر

شمالی...ترک و خراسانی ندارم.....چرا من متعلق به شهری هستم

که هیچ کدام از روسایم درآن به دنیا نیامده اند؟

این روزها می فهمم که دیگر اصالت تهرانی داشتن هیچ افتخاری برایم

ندارد و مدام باید شاهد تبعیض هایی باشم که به خاطر همشهری نبودن

با رییس و اطرافیانش گریبانم را گرفته است.....

از این کار خسته شده ام...از غریب بودنم ...از نادیده انگاشتنم....از مورد

بی مهری قرار گرفتنم....از همه چیزو همه کس خسته ام

کاش شرایط اقتصادی اجازه میداد می توانستم کارم رو ول کنم و بشینم خونه

کاش دنیای من جور دیگه ای بود.......

از هرچه خبر هست در این شهر جز یار

من بی خبرم یا خبری نیست در این شهر

مات شدن

rooznamenegaram — Mon, 06 Oct 2008 09:34:39 GMT

آقا جون مشکل ریشه ای تر از این حرفهاست که بشه

با جابه جا کردن نیروها حلش کرد.

آخه داداش من این خزانه خالی چیه که همش دارید راجع به قفل هاش

بحث و تبادل نظر می کنید؟؟؟؟

هی این میره اون یکی میاد...وزیر و دبیر کل عوض می کنن....هی منتظر

میشن معجزه بشه.... این وسط فقط یه اتفاق میافته و اون اینه که از دیدن

امضاهای تکراری روی اسکناس ها خسته نمیشیم و حس تنوع طلبیمون

ارضا میشه ...این عزیزان زحمتکش هم میتونن امضاهاشون رو بر پیکره

ارزشمند اسکناس ها ببینن و کلی ذوق کنن و لبخند هاشون ملیح تر بشه

وگرنه اگه فکر کردید اتفاق دیگه ای رخ میده سخت در اشتباهید....

هزار تا دبیرکل و رییس و وزیر هم عوض بشن.....هیچی نمیشه

و همیشه ما همینطور با حقوق غیر مکفی روزگار می گذرونیم....سر

برج رو به تهش پیوند میزنیم....به جای خرید گوشت و مرغ و میوه

فقط نگاهشان می کنیم و از کنارشان می گذریم.....توقع اخذ وام از بانک ها

را رویای خوش دست نیافتی میدانیم.....به کارفرما برای افزایش حقوق فشار

نمی آوریم...خلاصه سرمان را پایین می اندازیم و به اخبار تعویض ها وجابه جا

شدن مهره های شطرنج نگاه می کنیم و سعی می کنیم به مات شدن نیاندیشیم.

وقتی شهر در خواب است

rooznamenegaram — Sat, 27 Sep 2008 13:04:18 GMT

دیدید وقتی شهر خواب باشه آدم چقدر سردرگمه؟

در این ماه مبارک ما به عینه خواب بودن شهر را

با چشمان مبارک خود دیدیدم و جز حرص خوردن

هیچ کار دیگری انجام ندادیم.

خدا تو این روزهای مبارک آدم رو گرفتار ادارات دولتی

نکنه و کار بانکی نصیب گرگ بیابون هم نشه.

آخه نیست که کارمندان محترم دولت خیلی وظیفه شناس

و دارای وجدان بالای کاری هستند...(طوری که نمی توان

حتی درجه این وجدان رو اندازه گرفت)...برای همین وقتی

در ماه مبارک مجبور شی بری یکی از این ادارات دولتی یا

بانکهای به شدت معزز!باید اونقدر خونسرد باشی که از شدت

حرص خوردن سکته نکنی.

تو این روزهایی که گذشت...ما شاهد صف های طویل در مقابل بانکها

در ساعات اولیه روز بودیم و همچنین شلوغی طاقت فرسای

بانک ها و ادارات....البته عزیزان زحمت کش فعال در این

مکان های یاد شده....که خیلی خیلی خوش اخلاق!خنده رو! مهربان

و صد البته مسئول هستند...با رفتاری کاملا پسندیده کار ارباب رجوع

رو که راه می انداختن هیچ...اگر کسی از روی سرخوشی و پرتوقعی

و همین جوری برای تنوع نسبت به تاخیر در راه افتادن کارش اعتراضی

می کرد...اون عزیزان دلسوز با لبخندی پرشور!هرچه بر دهان نازنینش میامد

و تا می شد ارباب رجوع پررو و پرتوقع رو ترور شخصیتی می کردند و

به طوریکه نه تنها اون شخص بلکه چند تا دیگه از ارباب رجوع ها

سرشون رو بیاندازن پایین و راهشون و بگیرن و بروند و کمتر به این

کارمندان بسیار ساعی زحمت بدهند.

تازه عقربه های ساعت به محضی که به ۲بعد از ظهر می رسه ناگهان همه

کارمندان ...عین ماشین های کوک شده...دفتر دستکشون رو جمع می کنند

و بدون توجه به نگاه های ملتمسانه ارباب رجوع های پررو که الکی و محض

خنده و دور هم بودن از صبح یه لنگ پا منتظر موندن تا کارشون راه بیافته

تشریف می برن خونه.....ودوباره این دور تسلسل روز بعد و روزهای بعد تا

پایان ماه مبارک تکرار می شود.

پ.ن.پیشنهاد می کنم از سال آینده کلا به مناسبت فرارسیدن

ماه مبارک همه جا یک ماه تعطیل باشه تا همه خیالشون راحت بشه.

هیچ راهی وجود ندارد

rooznamenegaram — Fri, 12 Sep 2008 12:24:51 GMT

عجب روزگار غریبیست.....

دعا کنید ظلمی به شما روا نشود

که اگر روا شود

برای بازستانی حقتان.....هیچ راهی وجود ندارد.......!

پ.ن.یک توصیه خواهرانه:در صورت بروز هرگونه مشکلی

به هیچ عنوان روی کمک نیروهای زحمتکش انتظامی...

ماموران وظیفه شناس کلانتری و کارمندان از جان گذشته

دادگستری حساب نکنید....فقط شبانه روز دعا کنید که مشکلی

پیش نیاید...همین و همین!

سکوت

rooznamenegaram — Sun, 24 Aug 2008 11:12:18 GMT

روزگار می گذرد

آن طور که باید بگذرد

و من

در طول تمام راهی که باید بروم

به لحظه ای می اندیشم

که بتوانم از زندگی بپرسم

سهم من از همه روزهای رفته و نیامده چیست

سکوت تمام شبانه هایم را خاموش می کند

و من در خاموشی چشمهایم

به دنبال شمعی از یک حضور می گردم

و به معجزه ای می اندیشم

که راه را برایم هموار

وظلمت دستانم را به درخشش فردا

پیوند خواهد زد

شاید فردای من

یکی از همین روزها باشد...

پ.ن.سکوت می کنم و به فردا می نگرم.....شاید پاداش سکوت و اجر صبرم چیز بهتری باشد