فردا یه روز خجسته و مبارکه ...روز زن...روز مادر.
البته مستحضرهستید که به پاس خدمات بی دریغ مادران و زنان این مرزو بوم
بالاخره بعداز قرنها دیه زن ومرد مسلمان برابر اعلام شد.
خوب خانمها بهتون تبریک می گم...حالا دیگه با خیال راحت میشه به قتل رسید
یا زیر ماشین رفت .آخه قبلا همچین ته دلمون راضی نبود کسی مارو بکشه یا
با ماشین زیرمون بگیره.
اهکی میزد مارو میکشت اون وقت نصفه دیه میداد و میرفت برای خودش
صفا می کرد!
این اصلا انصاف نبود اما حالا دیگه من یکی که خیالم راحت شد....
اما....باا ین چیزها دل ما زنها خنک نمیشه...وقتی هنوز بسیاری از قوانین
اصلابه نفع ما نیست...وقتی هنوز خیلی جاها حقوق ما رعایت نمی شود و
در بسیاری از جاها کلا زن ها رو نمی بینند ...چه جوری ما خوشحال بشیم
و ذوق کنیم.
دیگه چه فرقی می کنه بعد مردنمون چقدر پول به بازماندگانمون برسه...مگه
این پول هابرای بچه هامون مادر میشه ...حالا شاید شوهرهامون به نوایی برسن
اما برای والدین و بچه یه زن هیچ وقت چیزی عوض نمیشه .
حالا هی بیایید برای زنها هفته و روز بگیرید و با القاب آسمانی ازش تجلیل کنید
این ها کدام یک از دردهای بزرگ زنان سرزمین مرا حل می کند؟؟؟؟
زنانی که پا به پای مردان زحمت می کشند....به وظایف مادری و همسری خود
میرسندو درآخر حقوق و مزایایشان نصف مردانیست که شاید به اندازه آنها نیز
کار نکنندزنانی که اگر بخواهند در کوچه وخیابان مقابل اهانت یا حرف ناشایستی که
بهشون زده شده از خود دفاع کنن به بدترین صفت ها متهم میشوند و برای حفظ
آبروی خود باید هرچیزی رو بشنوند...سکوت کنند و با دلی شکسته بگذرند.
آری زخم دل زنان سرزمین من در یک روز و با یک تبریک مداوا نمیشود.
این زنان دردی در دل دارند که پشت سکوت نجیبانه شان پنهان شده .
در طول تاریخ چه پدرها که ظالمانه دخترانشان را به بند تعصبات کوکورانه
خود کشیده اند و گاها آنان را قربانی خواسته های مستبدانه خود کرده اند.
چه زیادند زن هایی که زیر مشت و لگد همسرانشان جان داده اند یا اگر هم
نمرده اند تا روزی که زنده اند زخم جور شوهرانشان را بر دل و جسم خود
تحمل می کنند.
و هنوز هستند زنانی که به خاطر لقمه ای نان برای سیر کردن فرزندان خود
ناچارندهر ظلم و ستمی از جانب کارفرما رابه جان بخرند تا مبادا همان لقمه نان
از سفره شان دریغ شود.
زنان سرزمین من....تمام روزها از آن شماست....زندگی سراسر مقدستان مبارک.