تازگی ها اینجانب به یک نتیجه اخلاقی بسیار جدید رسیدم

وآن نتیجه ارزشمند اینه که اگه تا به حال فکر می کردید

که پارتی نقش مهمی در موفقیت شما در محیط کاری ایفا

می کرده اشتباه می کردید چون قومیت نقش بسیار مهم تری

در موفقیت انسان ایفا می کند....

یادمه اولین جایی که مشغول به کار شدم...پارتی نسبتا خوبی

داشتم اما چون هم ولایتی رییس و روسا نبودم هیچ وقت مورد

توجه قرار نمی گرفتم و میون اونها غریب بودم

در جاهای بعدی هم همینطور چون نه شمالی بودم...نه ترک...و نه

هیچ قومیت دیگه ای که رییس و اطرافیانش متعلق به اون بودند

اوایل می گفتم خوب شاید تجربه کافی ندارم و این هم مزید بر علت

شده ...اما حالا بعد از این همه سال اندوختن تجربه و طی کردن

مراحل مختلف کاری...میبینم هیچ فرقی نمی کنه...چون من فقط

یک تهرانی ام که خیلی خیلی تو شهرم غریبم...تو شهری که متعلق

به اونجام و قومیت های دیگه نقش مهم تری توی اون دارن

نمیدونم چرا من در یه شهرستان به دنیا نیومدم و چرا قومیتی نظیر

شمالی...ترک و خراسانی ندارم.....چرا من متعلق به شهری هستم

که هیچ کدام از روسایم درآن به دنیا نیامده اند؟

این روزها می فهمم که دیگر اصالت تهرانی داشتن هیچ افتخاری برایم

ندارد و مدام باید شاهد تبعیض هایی باشم که به خاطر همشهری نبودن

با رییس و اطرافیانش گریبانم را گرفته است.....

از این کار خسته شده ام...از غریب بودنم ...از نادیده انگاشتنم....از مورد

بی مهری قرار گرفتنم....از همه چیزو همه کس خسته ام

کاش شرایط اقتصادی اجازه میداد می توانستم کارم رو ول کنم و بشینم خونه

کاش دنیای من جور دیگه ای بود.......

از هرچه خبر هست در این شهر جز یار

            من بی خبرم یا خبری نیست در این شهر

آقا جون مشکل ریشه ای تر از این حرفهاست که بشه

با جابه جا کردن نیروها حلش کرد.

آخه داداش من این خزانه خالی چیه که همش دارید راجع به قفل هاش

بحث و تبادل نظر می کنید؟؟؟؟

هی این میره اون یکی میاد...وزیر و دبیر کل عوض می کنن....هی منتظر

 میشن معجزه بشه.... این وسط فقط یه اتفاق میافته و اون اینه که از دیدن

امضاهای تکراری روی اسکناس ها خسته نمیشیم و حس تنوع طلبیمون

ارضا میشه ...این عزیزان زحمتکش هم میتونن امضاهاشون رو بر پیکره

ارزشمند اسکناس ها ببینن و کلی ذوق کنن و لبخند هاشون ملیح تر بشه

وگرنه اگه فکر کردید اتفاق دیگه ای رخ میده سخت در اشتباهید....

هزار تا دبیرکل و رییس و وزیر هم عوض بشن.....هیچی نمیشه

و همیشه ما همینطور با حقوق غیر مکفی روزگار می گذرونیم....سر

برج رو به تهش پیوند میزنیم....به جای خرید گوشت و مرغ و میوه

فقط نگاهشان می کنیم و از کنارشان می گذریم.....توقع اخذ وام از بانک ها

را رویای خوش دست نیافتی میدانیم.....به کارفرما برای افزایش حقوق فشار

نمی آوریم...خلاصه سرمان را پایین می اندازیم و به اخبار تعویض ها وجابه جا

شدن مهره های شطرنج نگاه می کنیم و سعی می کنیم به مات شدن نیاندیشیم.

دیدید وقتی شهر خواب باشه آدم چقدر سردرگمه؟

در این ماه مبارک ما به عینه خواب بودن شهر را

با چشمان مبارک خود دیدیدم و جز حرص خوردن

هیچ کار دیگری انجام ندادیم.

خدا تو این روزهای مبارک آدم رو گرفتار ادارات دولتی

نکنه و کار بانکی نصیب گرگ بیابون هم نشه.

آخه نیست که کارمندان محترم دولت خیلی وظیفه شناس

و دارای وجدان بالای کاری هستند...(طوری که نمی توان

حتی درجه این وجدان رو اندازه گرفت)...برای همین وقتی

در ماه مبارک مجبور شی بری یکی از این ادارات دولتی یا

بانکهای به شدت معزز!باید اونقدر خونسرد باشی که از شدت

حرص خوردن سکته نکنی.

تو این روزهایی که گذشت...ما شاهد صف های طویل در مقابل بانکها

در ساعات اولیه روز بودیم و همچنین شلوغی طاقت فرسای

بانک ها و ادارات....البته عزیزان زحمت کش فعال در این

مکان های یاد شده....که خیلی خیلی خوش اخلاق!خنده رو! مهربان

و صد البته مسئول هستند...با رفتاری کاملا پسندیده کار ارباب رجوع

رو که راه می انداختن هیچ...اگر کسی از روی سرخوشی و پرتوقعی

و همین جوری برای تنوع نسبت به تاخیر در راه افتادن کارش اعتراضی

می کرد...اون عزیزان دلسوز با لبخندی پرشور!هرچه بر دهان نازنینش میامد

و تا می شد ارباب رجوع پررو و پرتوقع رو ترور شخصیتی می کردند و

به طوریکه نه تنها اون شخص بلکه چند تا دیگه از ارباب رجوع ها

سرشون رو بیاندازن پایین و راهشون و بگیرن و بروند و کمتر به این

کارمندان بسیار ساعی زحمت بدهند.

تازه عقربه های ساعت به محضی که به ۲بعد از ظهر می رسه ناگهان همه

کارمندان ...عین ماشین های کوک شده...دفتر دستکشون رو جمع می کنند

و بدون توجه به نگاه های ملتمسانه ارباب رجوع های پررو که الکی و محض

خنده و دور هم بودن از صبح یه لنگ پا منتظر موندن تا کارشون راه بیافته

تشریف می برن خونه.....ودوباره این دور تسلسل روز بعد و روزهای بعد تا

پایان ماه مبارک تکرار می شود.

پ.ن.پیشنهاد می کنم از سال آینده کلا به مناسبت فرارسیدن

ماه مبارک همه جا یک ماه تعطیل باشه تا همه خیالشون راحت بشه.